یار چون عیسیم به ماه برد
باز چون یوسفم به چاه برد
مردم دیده را عروس رخت
روی بسته به جلوه گاه برد
آینه گر صفای او بیند
دست چون صبحدم ز ماه برد
جز سخنهای همچو الماسش
در و یاقوت او که راه برد
طوطی جان من رسید به لب
تا از آن لب شکر گیاه برد
چه شود گر صبا سپیده دمی
تک در آن طره سیاه برد
پس بدان بوی قصه های حسن
گرچه زار است پیش شاه برد
شاه بهرام شاه مسعود آن
که ازو ملک آب و جاه برد
دولت تازه بهر او هر روز
تحفه نو به بارگاه برد
چرخ سیمین مگر به خدمت باز
آفتاب زرین کلاه برد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با وصف حال عاشق آغاز میشود که یار گاه او را به اوج میبرد و گاه به چاه میافکند، و سپس زیبایی رخ و لب و گیسوی یار را میستاید. در میانهٔ شعر، شاعر از باد صبا میخواهد که از گیسوی یار بو بگیرد و شرح حال زار حسن را به نزد شاه برساند. پس از این گریز، شعر به ستایش بهرامشاه پسر مسعود میپردازد که بخت هر روز برایش هدیهای نو میآورد و آسمان نیز خدمتگزار اوست.
هوش مصنوعی: یار گاهی مرا مانند عیسی به آسمان و ماه بالا میبرد و گاهی مانند یوسف به چاه میاندازد؛ یعنی گاه مرا به اوج شادی و وصال میرساند و گاه به ژرفای اندوه و هجران میافکند.
هوش مصنوعی: چهرهٔ تو که چون عروسی است، مردمک چشم را با روی پوشیده به جلوهگاه خود میبرد؛ یعنی زیبایی تو نگاه بیننده را به سوی خود میکشد و او را مفتون میکند.
هوش مصنوعی: اگر آینه صفا و روشنی چهرهٔ یار را ببیند، مانند صبحدم که بر ماه چیره میشود، از ماه گوی سبقت میرباید؛ یعنی روشنی رخ یار از ماه برتر است.
هوش مصنوعی: جز سخنان برنده و درخشان او که چون الماس است، چه کسی میتواند به در و یاقوت او، یعنی دندان و لب او، راه یابد؟
هوش مصنوعی: جانم که چون طوطی است به لب رسید تا از آن لب شیرین، که چون شکر است، بهرهای ببرد؛ یعنی در آرزوی بوسه از لب یار جان به لب شدهام.
هوش مصنوعی: چه میشود اگر باد صبا سحرگاهی شتابان به آن گیسوی سیاه یار برسد و از آن بگذرد.
هوش مصنوعی: سپس باد صبا با بوی خوشی که از گیسوی یار گرفته، شرح حال حسن را، هرچند زار و پریشان است، به پیشگاه شاه ببرد.
هوش مصنوعی: آن شاه، بهرامشاه پسر مسعود است که پادشاهی از او آبرو و شکوه میگیرد.
هوش مصنوعی: بخت و اقبال تازه هر روز برای او هدیهای نو به بارگاهش میآورد.
هوش مصنوعی: گویا آسمان سیمین و نقرهگون، خورشید زرین را چون کلاهی به خدمت او پیشکش میبرد؛ یعنی آسمان نیز خدمتگزار این شاه است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
حق چو خواهد که بنده راه برد
از بدیهایش در پناه برد
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.