چه دردست این که درمانش ندانیم
چه بحرست این که پایانش ندانیم
نهال سروی اندر چشم ما رُست
که قطعاً ره به بستانش ندانیم
طبیبانم دوایی تلخ گفتند
که ما درمان هجرانش ندانیم
مرا روی دل اندر کعبهٔ وصل
ولی حدّ بیابانش ندانیم
به عید روی چون خورشید و ماهش
بجز جان هیچ قربانش ندانیم
به قول خود وفا ننمود باری
به غیر از نقض پیمانش ندانیم
جهان خوش شد در این موسم خدا را
بلای هجر آسانش ندانیم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از عشقی بیدرمان و بیپایان سخن میگوید. پزشکان از درمان هجران ناتواناند، راه وصال مانند بیابانی بیکرانه است و معشوق پیمانشکن است. عاشق آماده است جانش را قربانی روی یار کند. در پایان، شاعر با بازی با تخلص خود میگوید جهان در این فصل خوش است، اما رنج جدایی همچنان سنگین است.
هوش مصنوعی: این چه دردی است که درمانش را نمیشناسیم و این چه دریایی است که پایانش را نمیدانیم؟ شاعر عشق را به دردی بیدرمان و دریایی بیکرانه مانند میکند.
هوش مصنوعی: نهال سروی (قامت یا خیال معشوق) در چشم ما روییده است، اما بهیقین راه رسیدن به باغ او را نمیدانیم؛ یعنی خیالش همیشه پیش چشم ماست ولی به خودش راه نداریم.
هوش مصنوعی: پزشکان به من دارویی تلخ دادند و آن این سخن بود که «ما درمان درد جدایی از او را نمیدانیم».
هوش مصنوعی: دل من رو به کعبهٔ وصال یار دارد، اما نمیدانم بیابانی که تا آن کعبه باید پیمود چه اندازه گسترده است؛ یعنی راه وصال بسیار دور و ناپیداست.
هوش مصنوعی: برای عید دیدن روی او که همچون خورشید و ماه است، قربانیای جز جان خود سزاوار نمیدانیم.
هوش مصنوعی: او هرگز به قول خود وفا نکرد و ما از او چیزی جز پیمانشکنی ندیدهایم.
هوش مصنوعی: در این فصل جهان خوش و خرم شده است، اما تو را به خدا، بلای جدایی را آسان نمیشماریم. واژهٔ «جهان» به تخلص شاعر نیز اشاره دارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.