به خدایی که جز او نیست خداوند جهان
که مرا عشق تو شد در همه دم همدم جان
هر سحر بهر وصالت به دعا میگویم
که الهی تو مرا زود به مقصود رسان
همدمی نیست بجز غصّه مرا روز فراق
چارهای نیست بجز ناله و زاری و فغان
بار دیگر ز خدا دولت وصلت خواهم
میدهم جان به امید ار دهدم عمر امان
چون روانم قد او بود روان شد ز برم
جان پژمرده روان شد ز پی سرو روان
کی رسد کام از آن لب به دل خستهٔ من
که رسانید فراق تو مرا جان به لبان
به وصالت که دمی با من بیدل بنشین
بیش ازینم به سر آتش هجران منشان
قوّت جان منی دور مباش از بر من
نور چشمی مشو از دیدهٔ غمدیده نهان
گرچه یادم بشد از یاد تو ای یار عزیز
یک دم از یاد تو غافل نبود جان جهان



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر با سوگند به خدا آغاز میکند که عشق یار همدم همیشگی جان اوست و هر سحر برای وصال دعا میکند. سپس از تنهایی و غم روزهای فراق و رفتن آن سرو قامت مینالد و از یار میخواهد لحظهای کنارش بنشیند و از چشمش پنهان نشود. در پایان با آوردن تخلص «جهان» میگوید هرچند یار او را فراموش کرده، او دمی از یاد یار غافل نبوده است.
هوش مصنوعی: به خدایی که جز او پروردگار جهانی نیست سوگند میخورم که عشق تو در هر لحظه همراه و همنشین جان من شده است.
هوش مصنوعی: هر سحرگاه برای رسیدن به وصال تو دعا میکنم و میگویم: خدایا مرا زود به آرزویم برسان.
هوش مصنوعی: در روزگار جدایی هیچ همدمی جز غم ندارم و چارهای جز ناله و زاری و فریاد برایم نمانده است.
هوش مصنوعی: بار دیگر از خدا نعمت وصال تو را میخواهم؛ اگر عمر به من مهلت دهد، جانم را به امید آن وصال فدا میکنم.
هوش مصنوعی: قامت او که جان و روان من بود از کنارم رفت، و جان پژمردهام نیز به دنبال آن سرو خرامان روان شد.
هوش مصنوعی: کی دل خستهٔ من از آن لب به کام و آرزو میرسد، در حالی که جدایی تو جانم را به لب رسانده و مرا به مرگ نزدیک کرده است؟
هوش مصنوعی: تو را به وصالت سوگند میدهم که لحظهای کنار من بیدل بنشین و بیش از این مرا بر آتش جدایی منشان.
هوش مصنوعی: تو مایهٔ نیروی جان منی، از کنارم دور مباش؛ تو روشنی چشم منی، از چشم غمدیدهام پنهان مشو.
هرچند که که ای یار عزیز تو مرا از یاد بردی، جانِ جهان یک دم از یاد تو غافل نیست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
نتوان کردازین بیش صبوری نتوان
کار از آن شد که توان داشتن این راز نهان
با چنین حال زمن صبرو نهان کردن راز
همچنان باشد کز ریگ روان آب روان
تو ندانی که مراکارد گذشته ست ز گوشت
[...]
دوش تا روز فراخ آن صنم تنگ دهان
رخ چون لاله همی داشت ز می لاله ستان
رخ او لاله ستان بود و سر زلفک او
زنگیان داشت ستان خفته بر آن لاله ستان
گاه پیوسته همی گفت غزلهای سبک
[...]
گذری گیر از آن پس به سوی لالهستان
طوطیان بین همه منقار به پرخفته ستان
هریکی همچو یکی جام دروغالیهدان
بالش غالیه دانش را میلی به میان
گل چو بشکفت زمین گشت پر از آب روان
بگل و آب روان تازه بود جان جهان
هرکجا چشم زنی هست زمین نرگس زار
هرکجا پای نهی هست زمین لاله ستان
سبزه را باد پر از عنبر کرده است کنار
[...]
عید باکوکبهٔ خویش درآمد به جهان
وز جهان با سپه خویش برون شد رمضان
نوبت باده و چنگ طربانگیز رسید
نوبت شربت و طبل سَحَر آمد به کران
کرد باید طرب آغاز که در نوبت عید
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.