از شب وصلت دل ما شاد کن
یک دمک آشفته دلان یاد کن
داد دلم چون ندهی دلبرا
کیست که گفت این همه بیداد کن
بنده ز جانت شدهام رایگان
بهر خدا از غمم آزاد کن
بلبل جان وقت گل آمد خموش
از چه شدی، ناله و فریاد کن
روز زمستان بشد و از بهار
گشت جهان خرّم و دل شاد کن
گر ندهد کام دلت روزگار
رو به در شاه جهان داد کن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در آغاز از معشوق وصال میخواهد، از بیداد او گله میکند و رهایی از غم را طلب میکند. سپس با رسیدن بهار و فصل گل، بلبلِ جان را به ناله و دل را به شادی فرامیخواند. در پایان، اگر روزگار کامی ندهد، دادخواهی به درگاه «شاه جهان» را راه چاره میداند که با تخلص شاعر، «جهان»، نیز پیوند دارد.
هوش مصنوعی: ای محبوب، با شبی از وصال خود دل ما را شاد کن و لحظهای کوتاه هم از عاشقانِ پریشاندل یاد کن.
هوش مصنوعی: ای دلبر، حال که دادِ دلم را نمیدهی و به دادخواهیام نمیرسی، بگو چه کسی به تو گفته است اینهمه ستم کنی؟
هوش مصنوعی: من بهرایگان و از جان بندهٔ تو شدهام؛ تو را به خدا مرا از بند غم آزاد کن.
هوش مصنوعی: ای بلبلِ جان، فصل گل فرا رسیده است؛ چرا خاموش ماندهای؟ ناله و فریاد سر بده.
هوش مصنوعی: روزهای زمستان گذشت و با آمدن بهار جهان سرسبز و خرم شد؛ پس تو هم دل را شاد کن.
هوش مصنوعی: اگر روزگار به آرزوی دلت نرساند، به درگاه شاه جهان برو و دادخواهی کن. «جهان» در اینجا به نام شاعر نیز اشاره دارد و او را شاهِ جهان میخواند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
خاطرش از معرفت آباد کن
گردنش از دام غم آزاد کن
از رقم عفو دلم شاد کن
خطّ امانم ده و آزاد کن
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.