دلم چون چشم سرمستش کنون در عین خمّاریست
نشسته در غم رویش جهان در کوی غمخواریست
به وصلم وعدهای دادی که از صبرت ندارم کام
اگر صبری کنم جانا ز تو از روی ناچاریست
ز جانت بندهام جانا گرانجانی نمیارزم
در آن حضرت چو میدانم که نوعی از سبکباریست
به خوابت هم نمیبینم که یابد خاطرم تسکین
که هر شب تا سحر چشمم ز غم در عین بیماریست
دلم دزدید چشم تو به زنّار دو زلفت بست
پریشان میکند ما را چو در بند سیه کاریست
به وصلت کی رسم جانا ولیکن این قدر دانم
که در هجرانت خون دل ز دیده بر رخم جاریست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق که خود را «جهان» مینامد، از خماری دل، صبر ناچار و بیخوابیِ شبهای هجران شکایت میکند. او خود را بندهٔ یار میداند که نمیخواهد بار خاطر او باشد. سپس چشم و زلف یار را دزد و بندکنندهٔ دل میخواند. غزل با اعتراف به بیخبری از زمان وصال و جاری بودن اشک خونین در هجران پایان مییابد.
هوش مصنوعی: دل من اکنون مانند چشم مست یار در اوج خماری و بیقراری است. «جهان» (شاعر) در اندوه روی او نشسته و در کوی غمخواری مقیم شده است.
هوش مصنوعی: به من وعدهٔ وصال دادی، اما از صبر کردن بر تو کامی نمیگیرم. ای جان، اگر از تو صبر میکنم، از روی ناچاری است، نه از دلخواه.
هوش مصنوعی: ای جان، از صمیم جان بندهٔ تو هستم و نمیخواهم با گرانجانی مایهٔ زحمتت باشم. میدانم که در آن درگاه، سبکباری و بیآزاری پسندیده است.
هوش مصنوعی: حتی در خواب هم تو را نمیبینم تا دلم آرام بگیرد، زیرا هر شب تا سحر چشمم از غم بیمار و بیدار است.
هوش مصنوعی: چشم تو دلم را دزدید و با زنّار دو زلفت بست. زلف تو چون اسیر سیهکاری است، ما را هم پریشان میکند.
هوش مصنوعی: ای جان، نمیدانم کی به وصال تو میرسم، اما همینقدر میدانم که در دوریات خون دل از چشمانم بر چهرهام روان است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.