دل من در فراق شیداییست
خسته از درد ناشکیباییست
گر پریشان شدهست معذورست
دایماً زان دو زلف سوداییست
عشق او را چگونه شرح دهم
بی سخن در کمال زیباییست
قامتش را چه نسبت است به سرو
اعتدالی به حدّ رعناییست
چه کنم وصف نرگس رعناش
گرچه در عین مجلس آراییست
ای دو دیده که روز و شب حیران
در رخت دیدهٔ تماشاییست
تا دوتا زلف تو به دست آمد
جامهٔ دل ز شوق یکتاییست
دست افتادگان بگیر از غم
چون تو را قدرت تواناییست
این دل خسته را به رغم جهان
سر دیوانگی و شیداییست
نظر کردگار میدانی
که نه بر جاهلی و داناییست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از زبان دلی عاشق و شیدا گفته شده که در فراق یار بیتاب است. شاعر زلف، قامت و چشم یار را میستاید و میگوید زیبایی او در وصف نمیگنجد. سپس از یار میخواهد دست افتادگان را بگیرد و با آوردن تخلص «جهان» از دیوانگی دلش سخن میگوید. در پایان یادآوری میکند که لطف خداوند وابسته به دانایی یا نادانی کسی نیست.
هوش مصنوعی: دلم در دوری از یار عاشق و شیدا شده و از درد بیتابی و ناتوانی در صبر خسته و رنجور است.
هوش مصنوعی: اگر دلم پریشان شده، معذور است؛ زیرا همیشه گرفتار و سودازدهٔ آن دو زلف سیاه و پریشان یار است. «پریشان» و «سودا» هم به حال دل و هم به زلف سیاه و آشفته اشاره دارند.
هوش مصنوعی: عشق او را چگونه میتوانم شرح دهم؟ زیبایی او چنان کامل است که در سخن نمیگنجد و بینیاز از وصف است.
هوش مصنوعی: قامت او را با سرو چه مقایسهای است؟ قامت او در اعتدال و راستی به نهایت زیبایی و خوشقامتی رسیده و از سرو برتر است.
هوش مصنوعی: چشم زیبای نرگسمانند او را چگونه وصف کنم، در حالی که همان چشم خود آرایش و رونق مجلس است. «عین» به معنای چشم نیز با آن ایهام دارد.
هوش مصنوعی: ای یار، دو چشم من شب و روز حیران و شیفتهٔ چهرهٔ تو ماندهاند و تنها به تماشای رخسار تو مشغولاند.
هوش مصنوعی: از وقتی دو رشته زلف تو به دستم افتاد، دل از شوق جامهٔ یکتایی و یکرنگی پوشید و یکسره به تو دل داد. میان «دوتا» و «یکتا» بازی لفظی هست.
هوش مصنوعی: دست درماندگان و افتادگان را بگیر و آنان را از غم برهان، چون تو توانایی و قدرت این کار را داری.
هوش مصنوعی: این دل خسته، با وجود مخالفت جهان، سودای دیوانگی و شیدایی دارد. «جهان» تخلص شاعر نیز هست و میتواند یعنی دلم برخلاف خواست خود جهان (شاعر) دیوانه شده است.
هوش مصنوعی: خودت میدانی که نظر لطف خداوند به نادانی یا دانایی کسی بستگی ندارد و عنایت او به هر که بخواهد میرسد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
آدمی سر به سر همه عیب است
پرده عیبهاش برناییست
زیر این پرده چون برون آید
همه بیچارگی و رسواییست
ملک عالم به زیر تنهاییست
مرد تنها نشان زیباییست
هر چه داننده گوید از جاییست
پی نادان مرو، که خود راییست
شیوهٔ رند باده پیمائیست
هنر آفتاب رسوائیست
هر کجا سایه افکند خورشید
ذره ناچار مست و شیدائیست
نه به یارم مجال دسترس است
[...]
شهر بغداد دلگشا جاییست
در میانش چو دجله دریاییست
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.