نسیم باد بهارست یا هوای بهشت
بهشت چیست وصال نگار حور سرشت
نوای بلبل و آواز چنگ و نغمهٔ عود
خوش است و خوش بود آبی روانه بر لب کشت
بهشت روی تو ما را مدام میباید
به اختیار بگو تا بهشت را که بهشت
اگرچه هیچ نمیدانم این قدر دانم
که ناز خوب نباشد یقین ز مردم زشت
ز جان نمیرودم عشق و در ازل گویی
خدای مهر تو و خاک من به هم بسرشت
ز سرگذشت نکردم سپاس و میدانم
که بر سر من از اینسان قضای خوب نبشت
ز استخوان نکنم مهر تو برون ای جان
اگر زنند ز خاک جهان جهانی خشت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزل با توصیف نسیم بهاری و نوای بلبل و چنگ و آب روان آغاز میشود و همهٔ این خوشیها را در برابر وصال یار هیچ میشمارد، زیرا بهشت واقعی چهرهٔ اوست. شاعر ناز را تنها برازندهٔ زیبارویان میداند و عشق خود را ازلی و سرشته با گِل وجودش میخواند. در پایان سوگند میخورد که حتی اگر خاکش خشت شود، مهر یار از استخوانش بیرون نخواهد رفت.
هوش مصنوعی: این که میوزد نسیم بهاری است یا هوای بهشت؟ و اصلاً بهشت چیست جز رسیدن به یار پریسرشت و حورمانند؟
هوش مصنوعی: آواز بلبل و صدای چنگ و نوای عود دلنشین است، و آب روانی که از کنار کشتزار میگذرد نیز خوش و دلپذیر است.
هوش مصنوعی: ما همیشه بهشتِ چهرهٔ تو را میخواهیم؛ آزادانه بگو چه کسی بهشت را رها میکند؟ «بهشت» دوم به معنای «رها کرد» است و شاعر با این دو معنا بازی کرده است.
هوش مصنوعی: هرچند چیزی نمیدانم، اینقدر یقین دارم که ناز کردن از آدم زشت پسندیده نیست. یعنی ناز تنها به زیبارویی چون تو برازنده است.
هوش مصنوعی: عشق تو از جانم بیرون نمیرود. گویی خداوند در روز ازل مهر تو را با گِل وجود من درهم سرشته است.
هوش مصنوعی: برای سرنوشتی که بر من گذشت شکرگزاری نکردم، با آنکه میدانم تقدیر چنین سرنوشت نیکی بر پیشانی من نوشته بود.
هوش مصنوعی: ای جان، مهر تو را از استخوانم بیرون نمیکنم، حتی اگر پس از مرگ از خاک «جهان» جهانی خشت بسازند. «جهان» تخلص شاعر است و با معنای «دنیا» بازی دارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
همه نعیم سمرقند سربهسر دیدم
نظاره کردم در باغ و راغ و وادی و دشت
چو بود کیسه و جیب من از درم خالی
دلم ز صحن امل فرش خرمی بنَوَشت
بسی ز اهل هنر بارها به هر شهری
[...]
جهان ز رفتن مودود شه موئید دین
به ما نمود مزاج و به ما نمود سرشت
جریدهایست نهاد سیه سپید جهان
که روزگار درو جز قضای بد ننوشت
چه سود از آنکه از این پیش خسروان کردند
[...]
چه فتنه بود که در عید گه جنان بگذشت
سواره بر من مسکین ناتوان بگذشت
سلام کردم و پرسید کای فلان چونی
همین بگفت و به شبدیز بر ، روان بگذاشت
چه گویمت ز سخن گفتنش که شیرینی
[...]
کنون که میدمد از بوستان نسیمِ بهشت
من و شرابِ فرح بخش و یارِ حورسرشت
گدا چرا نزند لافِ سلطنت امروز؟
که خیمه سایهٔ ابر است و بزمگه لبِ کِشت
چمن حکایتِ اردیبهشت میگوید
[...]
چو عشق بر دوجهان حرف اتحاد نوشت
چه فرق از حرم کعبه تا حریم کنشت
بر این صحیفه مکش خط اعتراض که نیست
بجز نگاشته یک قلم چه خوب و چه زشت
ز پیر میکده جو وقت خوش که نتوان یافت
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.