تا دل سرگشتهام چون زلف او سودا گرفت
از بر من رفت جان و در دو زلفش جا گرفت
من که شیدایی آن زلف سیاه سرکشم
دامنت را گر بگیرم نیست بر شیدا گرفت
تا برفت از پیش چشمم آن رخ چون آفتاب
مهر روی همچو ماهش در دلم مأوا گرفت
آه دردآلود من از سقف مینایی گذشت
.............................................ا گرفت
تازه میگردد دماغم از نسیم صبحدم
تا نگار مشک بوی من ره صحرا گرفت
درّ دریای وصالت را همی جستم به آه
آتش آهم ببین کاندر دل دریا گرفت
ای جهان زین بیش گرد کار عشق او مگرد
کز دو لعل آبدارش آتشی در ما گرفت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از گرفتاری دل و جان خود در زلف یار و دوری از چهرهٔ آفتابگون او سخن میگوید. شیدایی خود را بهانهٔ دامنگیری یار میکند و از آه سوزانی میگوید که از آسمان گذشته و دریا را به آتش کشیده است. در پایان با خطاب به خود، یعنی «جهان»، میگوید که دیگر گرد عشق او نگردد، زیرا لبهای یار آتشی در جانش افکنده است.
هوش مصنوعی: از وقتی که دل سرگشتهام مانند زلف او پریشان و گرفتار سودای عشق شد، جانم از من جدا شد و در میان دو زلف او جای گرفت.
هوش مصنوعی: من که شیفته و دیوانهٔ آن زلف سیاه و سرکش هستم، اگر دامن تو را بگیرم بر من خردهای نیست؛ زیرا بر دیوانه ایراد و بازخواستی نیست.
هوش مصنوعی: از وقتی آن چهرهٔ آفتابگون از برابر چشمم رفت، مهر و عشق روی ماهمانندش در دلم خانه کرد. «مهر» هم به معنای محبت است و هم به معنای خورشید.
هوش مصنوعی: ناله و آه دردمند من از آسمان لاجوردی گذشت. مصراع دوم در متن افتاده است و معنای کامل بیت روشن نیست.
هوش مصنوعی: از وقتی که یار مشکبوی من راه صحرا را در پیش گرفت، نسیم صبحگاهی بوی او را میآورد و جان و مشامم از آن تازه میشود.
هوش مصنوعی: مروارید وصال تو را که در دریاست با آه و ناله میجستم. ببین که آتش آه من چنان سوزان است که حتی در دل دریا شعله گرفت.
هوش مصنوعی: ای جهان (شاعر خود را خطاب میکند)، بیش از این گرد کار عشق او مگرد، زیرا از دو لب لعلگون و آبدار او آتشی به جان ما افتاده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
سرو به دید آن قد و رعنایی ازان بالا گرفت
در چمنها لاجرم کارش ازان بالا گرفت
با قدش نسبت ندارد قامت سرو بلند
راست می گوییم و بر ما نیست این کس را گرفت
جز حدیث تیر او در دل نمی آید مرا
[...]
ابر نیسان باغ را در لؤلؤی لالا گرفت
باد بستان دشت را در عنبر سارا گرفت
چون گل صد برگ بزم خسروانی ساز کرد
بلبل خوش نغمه آهنگ هزار آوا گرفت
زاهد خلوت نشین چون غنچه خرگه زد بباغ
[...]
تا که سودای خیالش در سُویدا جا گرفت
چون سر زلفش وجودم مو به مو سودا گرفت
از بلای عشق آن بالا نمی نالیم ما
مبتلائیم از بلا این کار ما بالا گرفت
موج دریا می رسد ما را به دریا می کشد
[...]
هر که را اندیشه زلف تو در دل جا گرفت
چون سر زلفت وجودش مو به مو سودا گرفت
با دهانت نکتهای میگفتم از اسرار غیب
سالک از راه حقیقت خردهها بر ما گرفت
تا دم از بوی سر زلف تو زد باد صبا
[...]
ناگهان در تاخت عشقت، ملک جان یغما گرفت
آتش سودای عشقت در دل شیدا گرفت
در بلا افتاده بوداین دل،که فکرپست داشت
چون ببالا رفت همت، کاراوبالا گرفت
عقل وصفی کرد،از اوصاف عشق چاره ساز
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.