آیینهٔ جمال تو از آه من گرفت
یا نالههای زار سحرگاه من گرفت
ماهم جواب داد که معهود در جهان
اینست بی راه دلت ماه من گرفت
با این گرفتگی که تو بینی رخ مرا
خور روشنی ز پرتو درگاه من گرفت
رفتم که پای مرکب عالی ببوسمش
اشکم به رو دوید و سر راه من گرفت
در معرکه که قلب و جناحست و میسره
شیران شرزه پنجه روباه من گرفت
فریاد و الغیاث که دندان مدعی
بر رغم حال من لب دلخواه من گرفت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از آه و نالهٔ سحرگاهی خود میگوید که آیینهٔ جمال یار را تیره کرده است، و معشوق پاسخ میدهد که این گرفتگی از دل گمراه عاشق است و با این همه خورشید از درگاه او روشنی میگیرد. سپس عاشق از اشکی میگوید که مانع بوسیدن پای مرکب یار شد و از چیرگی ناتوانی بر توانایان در میدان نبرد. غزل با شکوه از رقیبی پایان مییابد که لب معشوق را از آنِ خود کرده است.
هوش مصنوعی: آیینهٔ زیبایی تو از آه من تیره و کدر شد، یا از نالههای سوزناکی که سحرگاه سر میدهم غبار گرفت.
هوش مصنوعی: ماهِ من (معشوق) پاسخ داد که رسم و عادت جهان همین است؛ دلِ گمراه و بیراهِ تو بود که ماهِ مرا گرفته و تیره کرد، همانگونه که ماه گرفتگی پیدا میکند.
هوش مصنوعی: معشوق ادامه میدهد: با وجود این تیرگی که در چهرهٔ من میبینی، خورشید روشنی خود را از پرتو درگاه من گرفته است.
هوش مصنوعی: رفتم تا پای اسب بلندمرتبهٔ او را ببوسم، اما اشکم بر چهرهام روان شد و راهم را بست.
هوش مصنوعی: در میدان نبردی که قلب و دو جناح و میسره دارد، پنجهٔ روباهِ من شیران خشمگین را به چنگ آورد؛ یعنی با ناتوانی و تدبیر، بر نیرومندان چیره شدم.
هوش مصنوعی: فریاد و کمک! که دندان رقیبِ مدعی، برخلاف میل و حال من، لب معشوقِ دلخواه مرا گزید و بوسید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.