در عشق تو تا چند کشم بار ملامت
اندیشه نداری مگر از روز قیامت
از کوی ملامت دل من رخت به در برد
تا کرد وطن در سر کویت به سلامت
در بحر غم عشق تو بیچاره دلم را
نه راه گریزست و نه یارای اقامت
چون پند رفیقان موافق نشنیدی
ای دل ندهد فایده امروز ندامت
بنواز به تشریف وصالت دل ما را
گر بنده نوازی ز سر لطف و کرامت
چون ملک دلم شد ز قدوم تو مشرّف
جان خود به چه ارزد که فرستم به اقامت
چشمان تو در گوشهٔ محراب دو ابرو
مستند و نشاید که کند مست امامت
گر جان جهان در عوض وصل بخواهی
ترکت نتوان کرد و کنم ترک تمامت
ای مردمک دیده ز شوخی ننشستی
تا شد دل تنگم هدف تیر ملامت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از بار ملامتی که در عشق میکشد شکوه میکند و دلش را در دریای غم عشق بیراه گریز میبیند و او را بهخاطر نشنیدن پند دوستان سرزنش میکند. سپس از معشوق وصال میخواهد، جان را در برابر قدوم او بیارزش میشمارد و چشمان مست او را در محراب ابرو به امامی مست مانند میکند. در پایان با تخلص «جهان» میگوید حتی به بهای جان نیز از معشوق دست نمیکشد و نگاه شوخ چشم را سبب ملامت دل میداند.
هوش مصنوعی: تا کی باید در عشق تو بار سرزنش و بدگویی مردم را تحمل کنم؟ مگر از روز قیامت و بازخواست آن نمیترسی؟
هوش مصنوعی: دل من از کوی سرزنش بیرون رفت و آنجا را ترک کرد، تا اینکه به سلامت در سر کوی تو خانه گرفت و آرام یافت.
هوش مصنوعی: دل بیچارهٔ من در دریای غم عشق تو گرفتار است؛ نه راهی برای گریختن دارد و نه توانی برای ماندن.
هوش مصنوعی: ای دل، چون نصیحت دوستان همدل را نپذیرفتی، امروز پشیمانی برایت سودی ندارد.
هوش مصنوعی: اگر از روی لطف و بزرگواری بندهنواز هستی، دل ما را با بخشیدن افتخار وصال خودت بنواز.
هوش مصنوعی: اکنون که سرزمین دلم با آمدن تو شرافت یافته است، جانم چه ارزشی دارد که آن را برای پذیرایی و خدمت در اقامتگاه تو پیشکش کنم؟
هوش مصنوعی: چشمان تو در گوشهٔ محرابِ دو ابرویت مستاند، و شایسته نیست که آدم مست پیشنمازی کند؛ ابرو به محراب و چشم به امامی مست تشبیه شده است.
هوش مصنوعی: اگر در برابر وصالت جانِ جهان (یعنی جان خودِ شاعر با تخلص جهان) را بخواهی، باز هم نمیتوان تو را رها کرد، و من همهچیز را بهتمامی رها میکنم.
هوش مصنوعی: ای مردمک چشم، از شوخی و بازیگوشیِ نگاه دست برنداشتی، تا اینکه دل تنگ من نشانهٔ تیرهای سرزنش شد؛ یعنی نگاه چشم مایهٔ عاشق شدن و رسوایی شد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای ماه عذار من و ای خوش قد و قامت
برخیز که برخاست ز عشق تو قیامت
صوفی که ز چشم تو برد جان به سلامت
سر بر نکند تا به قیامت ز غرامت
امروز گر آن لب نگرد زاهد خود کام
بسیار به دندان گزد انگشت ندامت
در دیده خیال قد تو روز جدائی
[...]
ماییم و غم عشق و سر کوی ملامت
گم کرده ز بی خویشتنی راه سلامت
شهری ست پر از فتنه و راهی ست پرآشوب
نه روی سفر کردن و نه رای اقامت
رفتی و مپندار که دست از تو بدارم
[...]
تا کی کشم ای دوست ز خود کرده ندامت
تا چند کشد دل ز غم عشق ملامت
مستغرق غم گشته به دریای تحیر
باشد که از این ورطه درآیم به سلامت
درده به من تشنه لب آبی که ازین بیش
[...]
یا رب سببی ساز که یارم به سلامت
بازآید و بِرهانَدَم از بندِ مَلامت
خاکِ رهِ آن یارِ سفرکرده بیارید
تا چشمِ جهان بین کُنَمَش جایِ اقامت
فریاد که از شش جهتم راه بِبَستند
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.