آن سرو راست را که همی پرورم به ناز
از آب دیده، چون بودم بر قدش نیاز
آبم ببرد آن رخ چون آتشش از آن
در بوتهٔ فراق چو سیمیم در گداز
تا چند با فراق تو سازیم ای صنم
یک شب به وصل کار من خسته دل بساز
ما در میان بحر غمش اوفتادهایم
از ما کناره کرد قدی همچو سرو ناز
جانم به لب رسید ز دست فراق او
ای باد صبحدم تو بگویش به گوش راز
چشمم به ابروی تو چو محراب کردهام
چون قبله دلی تو از آن میبرم نماز
ما در جهان پناه به قدر تو کردهایم
آن سرو سایه از چه ز ما برگرفت باز



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل شکوهٔ عاشقی است از جدایی معشوقی که به سرو مانند شده است. عاشق این سرو را با اشک خود پرورده، اما اکنون در فراق او میگدازد، در دریای غم غرق است و جانش به لب رسیده است. او از معشوق یک شب وصال میخواهد و از باد صبا میخواهد پیامش را به او برساند. ابروی یار را محراب و خود او را قبله میداند و در پایان میپرسد چرا آن سرو، سایهٔ خود را از کسی که به او پناه آورده بود دریغ کرده است.
هوش مصنوعی: آن سرو راستقامت را که با ناز و نوازش و با آب اشک چشمم پرورش میدهم، از آن روست که دلم آرزومند قامت اوست. معشوق به سرو مانند شده و اشکِ عاشق آبی است که این سرو را میپرورد.
هوش مصنوعی: آن چهرهٔ آتشگون آبرویم را برد، و از همین رو در بوتهٔ جدایی مانند نقره در حال گداختنم. شاعر میان «آب» و «آتش» و گداختن نقره در بوته بازی لفظی کرده است.
هوش مصنوعی: ای معشوقِ بتگونه، تا کی با جدایی تو بسازیم و تحمل کنیم؟ دستکم یک شب با وصال خود کار من دلخسته را سامان بده. «ساختن» در دو معنای تحمل کردن و سامان دادن آمده است.
هوش مصنوعی: ما در میان دریای غم او افتادهایم، و آن قامتِ همچون سرو ناز از ما کناره گرفت. «کناره» هم به معنای دوری گزیدن است و هم یادآور ساحلِ دریا که غرقشده از آن بیبهره است.
هوش مصنوعی: از دست جدایی او جانم به لب رسیده و نزدیک به مرگم. ای باد سحرگاهی، این راز را آهسته در گوش او بگو.
هوش مصنوعی: ابروی تو را محراب چشمم ساختهام؛ چون تو قبلهٔ دل منی، رو به تو نماز میگزارم. عاشق ابروی خمیدهٔ یار را به محراب و خود او را به قبله مانند کرده است.
هوش مصنوعی: ما در این جهان به قامت و بلندی تو پناه آوردهایم؛ پس چرا آن سروِ سایهگستر دوباره سایهاش را از ما برگرفت؟ «جهان» در این بیت میتواند اشاره به تخلص شاعر نیز باشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای دست منت تو بمن بنده در دراز
درگاه تو ز حادثه من بنده را جواز
درهای رنج بسته بمن بر سخای تو
بر من در سرای تو بیگاه و گاه باز
صد کس نیازمند من و من بجاه تو
[...]
در هجر روی و لعل تو،ای لعبت طراز
بر روی زرد کرده ام از خون دل تراز
ناکامم از تو ، ورچه برآوردمت به کام
رنجورم از تو ، ورچه بپروردمت به ناز
هستم ز حسرت بر چون سیم خام تو
[...]
ای چرخ سفله پرور خس یار دون نواز
تا کی خطا و چند دغا راستی بباز
چرخ و زمین ز برف و ز یخ کرد برگ و ساز
در پوش پوستین که دی آمد ز در فراز
بس مومن بهشتی کز خوف رنج دی
خواهد که در میان جهنم شود دراز
هست از کمال شدت سرما در آبگیر
[...]
هرگز نبود که بخت پس از مدت دراز
آرد مرا به حضرت فرخنده تو باز
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.