ای گوهر لطافت و ای منبع صفا
بردیم از فراق تو بر وصلت التجا
بر بستر غمیم فتاده ز روز هجر
آخر شبی خلاف فراقت ز در درآ
بر درد من طبیب چو آگاه گشت گفت
جز داروی وصال نباشد تو را دوا
جانا ببخش بر من مسکین مستمند
بر بستر فراق نباشم چنین روا
گر باورت ز من نکند نور دیدهام
بر حال زار و رنگ رخم دیده برگشا
تا بنگری که حال جهان بی تو چون بود
رنگ چو کاه و اشک چو خونم بود گوا
تا چند خون این دل مسکین خوری مخور
آخر که گفت بر تو حلالست خون ما
بیگانه خوی دلبر ما دل ز ما ببرد
رحمی نکرد بر دل مجروح آشنا
زین بیشتر جفا نپسندند در جهان
بر زیر دست جور نکردهست پادشا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشقی که از درد جدایی در بستر غم افتاده، معشوق را به دیدار فرا میخواند و میگوید پزشک نیز تنها داروی او را وصال دانسته است. شاعر رنگ زرد و اشک خونین خود را گواه حالش میآورد و با تخلص «جهان» از خود سخن میگوید. در پایان زبانش به شکوه میگراید و جفای معشوق را از ستم هر پادشاهی بر زیردستانش بیشتر میشمارد.
هوش مصنوعی: ای کسی که سرچشمهٔ لطف و پاکی هستی، از رنج دوری تو به وصال تو پناه آوردهایم.
هوش مصنوعی: از روزهای جدایی در بستر غم افتادهایم. سرانجام شبی برخلاف رسم فراق از در درآی و به دیدار ما بیا.
هوش مصنوعی: وقتی پزشک از درد من باخبر شد، گفت درمان تو جز داروی وصال یار چیزی نیست.
هوش مصنوعی: ای جان، بر من بیچاره و نیازمند رحم کن؛ روا نیست که اینگونه در بستر جدایی بمانم.
هوش مصنوعی: ای نور چشم من، اگر سخنم را باور نمیکنی، چشم بگشا و حال زار و رنگ چهرهام را ببین.
هوش مصنوعی: تا ببینی که «جهان» بی تو در چه حالی است؛ رنگ زرد چون کاه و اشک خونینم گواه این حال است. «جهان» تخلص شاعر است.
هوش مصنوعی: تا کی خون این دل بیچاره را میخوری؟ دیگر نخور. چه کسی گفته که ریختن خون ما بر تو رواست؟
هوش مصنوعی: معشوق بیگانهخوی ما دلمان را ربود و بر دل زخمی کسی که با او آشنا بود هیچ رحم نکرد.
هوش مصنوعی: در جهان ستمی بیش از این را نمیپسندند؛ هیچ پادشاهی چنین بر زیردستان خود ستم نکرده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
تا داد باغ را سمن و گل بنونوا
بلبل همی سراید بر گل بنونوا
رود و سرود ساخته بر سرو فاخته
چون عاشقی که باشد معشوق او نوا
مشک و عبیر بارد بر گلستان شمال
[...]
چون نای بینوایم ازین نای بینوا
شادی ندید هیچ کس از نای بینوا
با کوه گویم آنچه ازو پر شود دلم
زیرا جواب گفته من نیست جز صدا
شد دیده تیره و نخورم غم ز بهر آنک
[...]
آمدگه وداع چو تاریک شد هوا
آن مه که هست جان و دلم را بدو هوا
گرمی گرفته از جگر گرم او زمین
سردی گرفته از نفس سرد من هوا
ماه تمام او شده چون آسمان کبود
[...]
منسوخ شد مروت و معدوم شد وفا
زین هر دو مانده نام چو سیمرغ و کیمیا
شد راستی خیانت و شد زیرکی سفه
شد دوستی عداوت و شد مردمی جفا
گشتهست باژگونه همه رسمهای خلق
[...]
ای بر مراد رأی تو ایام رامضا
بسته میان بطاعت فرمان تو قضا
از جاه تو گرفته سیادت بسی شرف
وز فر تو فزوده وزارت بسی بها
خلق خدای را برعایت تویی پناه
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.