دلبرا تا کی مرا داری ز وصل خود جدا
رحمتی کن بر من دلخسته از بهر خدا
نیک زارم در غم عشقت به تاریکی هجر
از من مسکین پیامی بر به یارم ای صبا
با دلارامم بگو تا کی جفا بر من کنی
بی وفا یارا ستم بر ما چرا داری روا
بر امید آنکه بر حال من اندازی نظر
بر سر کویت مقیمم روز و شب همچون گدا
من گدای کوی تو گشتم به بوی لطف تو
بر گدا آخر مکن چندین جفا ای پادشا
گشتهام بیگانه از بود و وجود خویشتن
تا شدم در کوی تو با روی خوبت آشنا
نرگس رعنای تو بربود از من جان و دل
در جهان یکتا شدم تا دیدم آن زلف دوتا
گفتم ای جان و جهان یک ره به وصلم شاد کن
گفت ای مسکین گدا از سر برون کن این هوا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از دوری و جفای معشوق شکایت میکند و از باد صبا میخواهد پیامش را به یار برساند. او خود را گدای کوی معشوق و معشوق را پادشاه مینامد که به امید نگاهی شب و روز بر درگاهش مانده است. در پایان، درخواست وصال با پاسخ سرد و تحقیرآمیز معشوق روبهرو میشود که میگوید این آرزو را از سر بیرون کن. کلمهٔ «جهان» در بیت آخر شاید اشارهای به نام شاعر هم باشد.
هوش مصنوعی: ای محبوب، تا کی مرا از وصال خود دور نگه میداری؟ به خاطر خدا بر من دلشکسته رحم کن.
هوش مصنوعی: در غم عشق تو و در تاریکی جدایی سخت زار و ناتوانم. ای باد صبا، پیامی از من بیچاره به یارم برسان.
هوش مصنوعی: به محبوب آرامبخش دلم بگو: تا کی بر من جفا میکنی؟ ای یار بیوفا، چرا ستم بر ما را روا میدانی؟
هوش مصنوعی: به این امید که نگاهی به حال من بیندازی، شب و روز مانند گدایی بر سر کوی تو ماندهام.
هوش مصنوعی: به امید مهربانی تو گدای کوی تو شدم. ای پادشاه حسن، آخر بر گدا اینهمه جفا نکن.
هوش مصنوعی: از آن زمان که در کوی تو با روی زیبایت آشنا شدم، از هستی و وجود خودم بیگانه و بیخبر شدهام.
هوش مصنوعی: چشم زیبا و فریبندهٔ تو جان و دلم را ربود. از وقتی آن زلف دوشاخه و پیچان را دیدم، در جهان تنها و بیهمتا در عشق شدم.
هوش مصنوعی: به او گفتم: ای جان و جهان من، یک بار مرا با وصال خود شاد کن. گفت: ای گدای بیچاره، این آرزو را از سرت بیرون کن.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
عسکری شکر بود تو گو بیا میشکرم
ای نموده ترش روی ار جا بد این شوخی ترا
از که آمختی نهادن شعرهائی شوخ چم
گر برستی شاعران هرگز نبودی آشنا
کشه بر بندی گرفتی در گدائی سرسری
[...]
پادشا بر کامهای دل که باشد؟ پارسا
پارسا شو تا شوی بر هر مرادی پادشا
پارسا شو تا بباشی پادشا بر آرزو
کآرزو هرگز نباشد پادشا بر پارسا
پادشا گشت آرزو بر تو ز بیباکی تو
[...]
تا دل من در هوای نیکوان گشت آشنا
در سرشک دیده ام کرد این دل خونین شنا
تا مرا بیند بلا با کس نبندد دوستی
تا مرا بیند هوی با کس نگردد آشنا
من بدی را نیک تر جویم که مردم را بدی
[...]
شاعران بینوا خوانند شعرِ با نوا
وز نوای شعرشان، افزون نمی گردد نوا
طوطیانه گفت و نتوانند جز آموخته
عندلیبم من که هر ساعت دگر سازم نوا
اندر آن معنی که گوید بِدهَمِ انصاف سخن
[...]
ای جهانداری که هستی پادشاهی را سزا
در جهانداری نباشد چون تو هرگز پادشا
از بشارتهای دولت وز اشارتهای بخت
شاه پیروز اختری و خسرو فرمانروا
پادشاهی یافته است از نام تو عز و شرف
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.