همیشه میل نگارم بود به سوی جفا
نه مهر در دل سنگین او بود نه وفا
نه میل خاطر یاران نه شرم در دیده
ترحّمی نه در آن دل بود نه ترس خدا
نه رحمتی به دل ریش دردمندانش
نه در جهان نظری میکند به عین رضا
لبش چو آب حیاتست و دردمند منم
طبیبم از لب چون نوش دوست کرد دوا
روا مدار که بر ما جفا رود چندین
جفا ز حد بشد ای جان مکن که نیست روا
تو جانی از تن من دور تا به کی باشی
ز تن تو جان جهان را روا مدار جدا
چو چشم یار منم ناتوان به هجرانش
چو زلف دوست منم از هواش بی سر و پا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از سنگدلی و بیوفایی معشوق شکایت میکند که نه شرم دارد، نه رحم و نه ترس از خدا. سپس لب او را آب حیات و تنها درمان درد خود میخواند و از او میخواهد که دست از ستم بردارد. در پایان، با آوردن تخلص خود، معشوق را جان خویش میداند و ناتوانی و پریشانیاش را در دوری از او به چشم بیمار و زلف آشفتهٔ یار تشبیه میکند.
هوش مصنوعی: معشوق من همیشه به ستم و بیمهری گرایش دارد؛ در دل سنگمانند او نه محبتی هست و نه وفاداری.
هوش مصنوعی: نه به خواستهٔ یاران توجه دارد و نه در چشمش شرم و حیایی هست؛ در آن دل نه دلسوزی وجود دارد و نه ترس از خدا.
هوش مصنوعی: به دل زخمی عاشقان دردمندش رحم نمیکند و در این جهان به هیچکس با نگاه خشنودی و مهربانی نمینگرد.
هوش مصنوعی: لب معشوق مانند آب حیات زندگیبخش است و بیمار و دردمند منم؛ طبیب درمان مرا در لب شیرین چون عسل دوست دیده و تجویز کرده است.
هوش مصنوعی: ای معشوق، روا مدار که اینهمه ستم بر ما برود؛ ای جان، ستم از اندازه گذشته است، دیگر نکن که درست نیست.
هوش مصنوعی: تو جان منی؛ تا کی از تن من دور خواهی ماند؟ روا مدار که جان «جهان» از تنش جدا باشد. («جهان» تخلص شاعر است.)
هوش مصنوعی: در دوری از او، مانند چشم خمار و بیمارگونهٔ یار، ناتوان و بیرمقم؛ و از عشق و هوای او، مانند زلف پریشان دوست، آشفته و بیسروسامانم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
به جمله خواهم یک ماهه بوسه از تو، بتا
به کیچ کیچ نخواهم که فام من توزی
دل مرا عجب آید همی ز کار هوا
که مشکبوی سلب شد ز مشکبوی صبا
ز رنگ و بوی همی دانم و ندانم از آنک
چنین هوا ز صبا گشت یا صبا ز هوا
درخت اگر عَلَم پرنیان گشاد رواست
[...]
بتی بروی چو لاله شکفته بر دیبا
تنم اسیر بلا کرد و دل اسیر هوا
دلم بصحبت او همچو پشت او شده راست
تنم ز فرقت او همچو زلف اوست دو تا
بدست دارد تیر و بغمزه دارد تیر
[...]
شب آمد و غم من گشت یک دو تا فردا
چگونه ده صد خواهد شد این عنا و بلا
چرا خورم غم فردا وزآن چه اندیشم
که نیست یک شب جان مرا امید بقا
چو شمع زارم و سوزان و هر شبی گویم
[...]
ایا ستارهٔ خوبان خَلُّخ و یغما
به دلبری دل ما را همی زنی یغما
چو تو نگار دل افروز نیست در خَلُّخ
چو تو سوار سرافراز نیست در یغما
غنوده همچو دل تنگ ماست دیدهٔ تو
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.