ناگهان از در درآمد آن بت سرمست ما
یک نظر بر ما فکند و دل ببرد از دست ما
گفتم از چنگش برون آرم دل گمگشته را
لیک شَستِ زلف آن دلخواه شد پابست ما
گرنه چون سوسن شدم آزاد در بستان عشق
ای عزیزان از زبانش کی بود وارست ما
گفتمش صبرم نماند اندر غمت زنهار گفت
صبر هشیاران بسی بربود چشم مست ما
گلبنی با سرو بستان گفت با بالای تو
کی به چشم ما درآید این درازی پست ما
دام در ماهی وصلت جان ما افکنده بود
ای دریغا کاو به عیاری بجَست از شَست ما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه با ورود ناگهانی معشوق مست آغاز میشود که با یک نگاه دل عاشق را میبرد. عاشق میکوشد دلش را پس بگیرد، اما خود در دام زلف او گرفتار میشود. معشوق نیز به ناشکیبایی او بیاعتناست و میگوید چشم مستش صبر هوشیاران بسیاری را ربوده است. شاعر قامت یار را برتر از سرو میشمارد و غزل با افسوس از گریختن ماهیِ وصال از قلاب عاشق پایان مییابد.
هوش مصنوعی: آن معشوقِ زیبا و مست ناگهان از در وارد شد. تنها یک نگاه به ما انداخت و دلمان را از دستمان ربود.
هوش مصنوعی: با خود گفتم دلِ گمشدهام را از چنگ او پس میگیرم، اما قلابِ زلفِ آن معشوقِ دلخواه مرا گرفتار و پایبند کرد.
هوش مصنوعی: اگر مانند سوسن، که به آزادگی و خاموشی با وجود زبانهای بسیار شهره است، در باغ عشق آزاد و خاموش نشوم، ای دوستان، کی از زخم زبان او رهایی خواهیم یافت؟
هوش مصنوعی: به او گفتم: در غم تو دیگر صبری برایم نمانده است، به دادم برس. پاسخ داد: چشم مست ما صبر بسیاری از هوشیاران را ربوده است؛ تو نخستین کس نیستی.
هوش مصنوعی: بوتهٔ گلی به سرو باغ گفت: در برابر قامت بلند معشوق، این بلندیِ ما در چشم ما جز پستی جلوه نمیکند. یعنی حتی سرو در برابر قامت یار کوتاه و حقیر است.
هوش مصنوعی: جان ما برای صید ماهیِ وصال تو دام گسترده بود، اما افسوس که آن ماهی با زیرکی و نیرنگ از قلاب ما گریخت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.