نشست بار فراقی چو کوه بر دل ما
به وصل خویش مگر حل کنی تو مشکل ما
به درد عشق رخت ای نگار سنگین دل
بگو چه شد بجز از خون دیده حاصل ما
غم فراق و دل ریش و سینهٔ پر درد
به غیر از این دو سه چیزی نشد مداخل ما
ز آتش دل و آه سحر به مهر رخت
بجز درخت محبّت نروید از گل ما
امید بود مرا کز تو برخورم هیهات
کجا شد آن همه اندیشههای باطل ما
چو بگذری به سر خاک ما پس از صد سال
یقین که مهر تو باقیست در مفاصل ما
بیا و چشمهٔ چشم جهان مفرّح کن
که سرو قدّ تو رُستهست راست در دل ما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل شکوهٔ عاشقی است از بار سنگین فراق و سنگدلی معشوق. شاعر میگوید جز اشک خونین و دل ریش و درد سینه از عشق بهرهای نبرده و امیدهای وصالش بیهوده از آب درآمده است. با این همه عشق را چنان پایدار میداند که صد سال پس از مرگ نیز در استخوانهایش میماند، و در پایان با آوردن تخلص «جهان» معشوق را به دیدار و شاد کردن چشم گریان خود فرامیخواند.
هوش مصنوعی: بار جدایی مانند کوهی سنگین بر دل ما نشسته است؛ شاید تو با وصال خود این گره و دشواری ما را بگشایی.
هوش مصنوعی: ای محبوب سنگدل، بگو از درد عشق چهرهٔ تو جز اشک خونین چشم چه بهرهای به ما رسید؟
هوش مصنوعی: اندوه جدایی، دل زخمی و سینهٔ پر از درد؛ جز این دو سه چیز هیچ درآمد و بهرهای نصیب ما نشد.
هوش مصنوعی: از آتش دل و آه سحرگاهی که به عشق روی تو برمیآوریم، از خاک وجود ما جز درخت محبت چیزی نمیروید.
هوش مصنوعی: امید داشتم که از وصال تو بهرهمند شوم، اما افسوس که دور است؛ آن همه خیال و آرزوی بیهودهٔ ما کجا رفت؟
هوش مصنوعی: اگر صد سال پس از مرگ ما از کنار گورمان بگذری، یقین بدان که عشق تو هنوز در بند بند استخوانهای ما باقی است.
هوش مصنوعی: بیا و چشمهسار چشم جهان را شاد و تازه کن، زیرا قامت سروگونهٔ تو راست در دل ما روییده است. «جهان» تخلص شاعر است و مراد چشم گریان خود اوست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
کسی که مهر رخت را سرشت با گِل ما
هم او نهاد مگر داغ عشق بر دل ما
به روز حشر که خاکم به مهر بشکافند
به بوی عشق تو پیدا شود مفاصل ما
به طعنه جان طلبیدی ندارم از تو دریغ
[...]
ای جمله جهان در رخ جانبخش تو پیدا
وی روی تو در آینۀ کَون هویدا
تا شاهد حسن تو در آیینه نظر کرد
عکس رخ خود دید، دید شد واله و شیدا
هر لحظه رخت داد جمال رخ خودرا
[...]
بیاکه تا ز تو ای مه تهیست منزل ما
چراغ و مشعله ندهد فروغ محفل ما
چه سود روی عبادت به کعبه آوردن
چونیست قبله روی تو در مقابل ما
اجل چو محمل ما بندد از جهان باشد
[...]
در این چمن چه گلی باز شد به منزل ما
کز آن به باد فنا رفت غنچهٔ دل ما
ندیده روشنی دیدهٔ امید هنوز
فلک نشاند به یک دم چراغ محفل ما
دگر برای چه نخل امید بنشانیم
[...]
شبی که هجر بپرداخت از تو منزل ما
کدام غم که نزد حلقه بر در دل ما
شهید خنجر شوقیم وتا ابد شاید
که چشم ما نکند خیرباد قاتل ما
اسیر بادیه حیرتیم و میآید
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.