دو دیده از رخ چون آفتاب آب گرفت
ترا چو بخت من ای دوست از چه خواب گرفت
چرا تو روی خود از چشم ما بپوشانی
که دیده و که شنیده که مه نقاب گرفت
به لابه گفتم کامم بده از آن لب لعل
ز روی لطف مرا ساغری شراب گرفت
خیال قامت آن سرو چون نگار ببین
درون دیدهٔ ما آمد و سراب گرفت
دو زلف سرکش شوخت ز جیب تابنده
مگر ز آتش رخسار یار تاب گرفت
ز آهم ار بنشیند بر آینه گردی
فغان ز خلق برآید که ماهتاب گرفت
به نوبهار کسی را که نیست عقل معاش
به گوشهٔ چمنی شد کنار آب گرفت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل شکوهای عاشقانه است از بیاعتنایی یار و پنهان کردن چهرهٔ ماهگونهاش. شاعر از اشک و آه سوزان خود و از زیبایی زلف و رخسار و قامت یار سخن میگوید و در بیت پایانی به بهار و آسودهدلی کسی اشاره میکند که در بند معاش نیست و کنار آب و چمن آرام میگیرد.
هوش مصنوعی: از دیدن چهرهٔ آفتابگونهٔ یار، دو چشمم پر از اشک شد. ای دوست، چرا تو هم مانند بخت من به خواب رفتهای و از حال من بیخبری؟
هوش مصنوعی: چرا چهرهات را از چشم ما پنهان میکنی؟ چه کسی دیده یا شنیده است که ماه نقاب بر چهره بیندازد؟ چهرهٔ تو ماه است و ماه را نباید پوشاند.
هوش مصنوعی: با التماس گفتم از آن لب سرخ و لعلگونت کامم را برآور. او از سر لطف، به جای آن، جامی شراب به دستم داد.
هوش مصنوعی: خیال قد سروگونهٔ آن نگار را ببین که به درون چشم ما آمد، اما در چشم اشکآلود ما مانند سراب لرزان و دستنیافتنی شد.
هوش مصنوعی: دو زلف سرکش و شوخ تو که از گریبان درخشانت آویخته است، گویی پیچ و تاب و گرمی خود را از آتش رخسار یار گرفته است.
هوش مصنوعی: اگر از آه من گردی بر آینهٔ رخسار یار بنشیند، فریاد مردم بلند میشود که ماه گرفته است. آه عاشق چنان سوزان است که چهرهٔ ماهگونهٔ یار را تیره میکند.
هوش مصنوعی: در فصل بهار، کسی که در اندیشهٔ حسابوکتاب روزی و معاش نیست، به گوشهای از چمن رفت و کنار جوی آب نشست و از بهار بهره برد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
از آن سبب دل من ترک خورد و خواب گرفت
که صبح و شام و شب و روز با شراب گرفت
بهانه می کنم آخر شراب باری چیست
که دل ز مشعله ی مهر دوست تاب گرفت
هنوز هیچ ندیدم مرا زمن بستد
[...]
به ابر اگر چه توان چشم آفتاب گرفت
نمی توان دل بیدار را به خواب گرفت
به آب خضر کجا التفات خواهد کرد؟
چنین که تشنه ما خوی با سراب گرفت
خیال لعل تو از دل کجا رود، هیهات
[...]
بهار آمد و، آفاق را سحاب گرفت
ز سایه، چهره ایام آفتاب گرفت
هوا، زمین و زمان را ز گرد کلفت شست
بهار، بهر جنون خوش گلی در آب گرفت
چنان عزیز نگردید غم که از شادی
[...]
دلم چو کام هوس زان دو ناب گرفت
دگر به ساقی کوثر که از شراب گرفت
به سیل اشک ندامت کسی که تن در داد
پی عمارت عقبا گلی در آب گرفت
خداگواست که چیزی به خویش نسپارد
[...]
رخ چو ماه تو از مشک تر نقاب گرفت
روم به سجده که واجب شد آفتاب گرفت
ز دست حور ننوشد دگر شراب بهشت
کسی که از کف ساقی من شراب گرفت
چگونه دل ندهم بر کسی که بتْواند
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.