ما سر نهادهایم به پایش بگو صبا
با سرو ناز تا که چرا سر کشد ز ما
گر عرضه میدهیم نیازی برش رواست
کاو پادشاه کشور حسنست و ما گدا
در موسمی که سایهٔ سروست و وقت گل
از ما جداست سرو گل اندام ما چرا
دور از کنار ماست سهی سرو یار و هست
زین غصّه در میان دل و دیده ماجرا
مگذر ز ما و بر سر ما سایهای فکن
کافکنده است بار فراقت مرا ز پا
محراب ابروان تو تا قبلهٔ دلست
جان در نیاز و دست دل ماست در دعا
بنمای آفتاب جمالت که میشود
جام جهان نمای ز روی تو با صفا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این غزل عاشق از باد صبا میخواهد پیام او را به یار سروقامت برساند و بپرسد چرا با وجود تسلیم کامل عاشق از او روی میگرداند. شاعر یار را پادشاه زیبایی و خود را گدا میخواند و از اینکه در موسم گل و بهار یار از او جداست شکوه میکند. در پایان با زبانی آمیخته به تصویرهای عبادی، ابروی یار را محراب و قبلهٔ دل میداند و از او میخواهد سایهٔ لطف بیفکند و روی خورشیدگونهاش را نشان دهد.
هوش مصنوعی: ما سر خود را به پای یار نهادهایم و تسلیم او هستیم؛ ای باد صبا، به آن سرو نازنین بگو چرا از ما سرکشی و رویگردانی میکند.
هوش مصنوعی: اگر نزد او اظهار نیاز و حاجت میکنیم رواست، زیرا او پادشاه سرزمین زیبایی است و ما گدای درگاه اوییم.
هوش مصنوعی: در فصلی که هنگام نشستن در سایهٔ سرو و موسم گل است، چرا یار سروقامت و گلاندام ما از ما جداست؟
هوش مصنوعی: یار سروقامت از آغوش ما دور است و از این اندوه میان دل و چشم ما کشمکش و گفتوگوست؛ دل چشم را مقصر میداند و چشم دل را، یا یکی میسوزد و دیگری میگرید.
هوش مصنوعی: از کنار ما نگذر و بر سر ما سایهٔ لطف بیفکن، زیرا بار سنگین جدایی تو مرا از پا انداخته است.
هوش مصنوعی: تا وقتی محراب ابروان تو قبلهٔ دل ماست، جان ما در حال نیاز و دل ما دست به دعا برداشته است.
هوش مصنوعی: خورشید زیباییات را آشکار کن، زیرا جام جهاننما از دیدن روی تو روشنی و صفا میگیرد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تا داد باغ را سمن و گل بنونوا
بلبل همی سراید بر گل بنونوا
رود و سرود ساخته بر سرو فاخته
چون عاشقی که باشد معشوق او نوا
مشک و عبیر بارد بر گلستان شمال
[...]
چون نای بینوایم ازین نای بینوا
شادی ندید هیچ کس از نای بینوا
با کوه گویم آنچه ازو پر شود دلم
زیرا جواب گفته من نیست جز صدا
شد دیده تیره و نخورم غم ز بهر آنک
[...]
آمدگه وداع چو تاریک شد هوا
آن مه که هست جان و دلم را بدو هوا
گرمی گرفته از جگر گرم او زمین
سردی گرفته از نفس سرد من هوا
ماه تمام او شده چون آسمان کبود
[...]
منسوخ شد مروت و معدوم شد وفا
زین هر دو مانده نام چو سیمرغ و کیمیا
شد راستی خیانت و شد زیرکی سفه
شد دوستی عداوت و شد مردمی جفا
گشتهست باژگونه همه رسمهای خلق
[...]
ای بر مراد رأی تو ایام رامضا
بسته میان بطاعت فرمان تو قضا
از جاه تو گرفته سیادت بسی شرف
وز فر تو فزوده وزارت بسی بها
خلق خدای را برعایت تویی پناه
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.