امیر مقبل عالم که تا جهان بودست
بجز در آینده مانندۀ تو ننمودست
گشاد تیر تو بست دستها که بربستست
زبند رمح تو بس کارها که بگشودست
هزار بار ببازی سنان نیزۀ تو
هلال را زفلک همچو حلقه بر بودست
اگر چه قدر ترا من بر آسمان دیدم
چنین که می شنوم زان بسی بیفزودست
بساط حضرت عالی که بوسه جای منست
ز نقل سایۀ من مدّتیست کاسودست
ندام از چه سبب لطف میر چندین گاه
مرا ز روی کرم پرسشی نفرمودست
خطاست ، نسبت تقصیر با تو نتوان کرد
اگر تواند بودن زبخت من بودست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این قطعه در ستایش امیری است و شاعر نخست بیهمتایی او، مهارتش در تیراندازی و نیزهوری و بالا رفتن مقامش را میستاید. سپس گلایه میکند که مدتی است به درگاه او نرفته و امیر هم حال او را نپرسیده است. در پایان با فروتنی گلایه را پس میگیرد و تقصیر را به گردن بخت بد خود میاندازد، نه امیر.
هوش مصنوعی: ای امیر نیکبخت جهان، از آغاز جهان تاکنون کسی همانند تو دیده نشده است، جز تصویر خودت که در آینه پیداست.
هوش مصنوعی: رها شدن تیر تو دست بسیاری از دشمنان را بسته و ناتوان کرده است، و بند و گره نیزهٔ تو بسیاری از کارهای بسته را گشوده است. شاعر میان «گشاد» و «بست» بازی لفظی کرده است.
هوش مصنوعی: سرِ نیزهٔ تو بارها در بازیِ نیزهبازی، هلال ماه را مانند حلقه از آسمان ربوده است؛ یعنی مهارت و بلندپایگی تو در سواری و رزم بیمانند است.
هوش مصنوعی: هرچند من مقام تو را پیشتر به بلندی آسمان دیده بودم، چنانکه اکنون میشنوم، از آن هم بسیار بالاتر رفته است.
هوش مصنوعی: فرش درگاه بلندت که جای بوسه زدن من است، مدتی است که از رفتوآمد سایهٔ من آسوده مانده است؛ یعنی مدتی است که به درگاه تو نیامدهام.
هوش مصنوعی: نمیدانم به چه علت لطف امیر، اینهمه مدت، از روی بزرگواری حال مرا نپرسیده است.
هوش مصنوعی: اما این گمان نادرست است و نمیتوان کوتاهی را به تو نسبت داد. اگر کوتاهیای در کار بوده باشد، از بخت بد من بوده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
مطیع ملت او نیک بخت مسعودست
مقیم خدمت او بر مقام محمودست
بدان خدای که در جست و جوی قدرت او
مسافران فلک را قدم بفرسودست
به دست احمد مرسل به کافران قریش
هزار معجزهٔ رنگ رنگ بنمودست
ز ناودان قضا آب حکم بگشادست
[...]
محبتی که میان من و تو موجود است
پس از من و تو بماند که پیش ما بوده ست
ز ابتدای ازل تا به انتهای ابد
قضا به حکم مرا با تو عشق فرموده ست
هنوز دیده ی معنی نکرده بودم باز
[...]
وزیر شاه نشان ای یگانه دو جهان
توئی که ذات تو مقصود از سه مولودست
چهار ماه بود تا به پنجگانه حواس
ز شش جهه به دل خسته ام که موعودست
ز هفتمین درک انتطار برهانم
[...]
چو طلعت تو مرا منتهای مقصودست
بیا که عمر من این پنجروز معدودست
مقیم کوی تو گشتم که آستان ایاز
بنزد اهل حقیقت مقام محمودست
دلم ز مهر رخت می کشد بزلف سیاه
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.