درماندگی خود به که گوییم خدا را
سلطان ندهد گوش به فریاد گدا را
گویند که هر تیرهشبی را سحری هست
گویا سحری نیست شب تیرهی ما را
گل در قدمت باد صبا ریزد و ترسم
کز برگ گل آسیب رسد آن کف پا را
از شرط وفا نیست چو آزردن عاشق
زین بیش مکن خون به دلم شرط وفا را
با حُسن تو حسن دگران را چه نمایش؟
کی در بر خورشید بود جلوه سُها را؟
گفتی که چه شد حال طبیب از ستم ما
عمریست که در هجر تو جان داد، نگارا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از بیاعتنایی معشوق شکایت میکند. او خود را گدایی میبیند که سلطان به فریادش گوش نمیدهد و شب تیرهاش سحری ندارد. در میانهٔ شعر لطافت و زیبایی بیهمتای معشوق را میستاید و از او میخواهد که بیش از این وفاداری را با آزار عاشق نشکند. در پایان، به پرسش معشوق دربارهٔ حال طبیب پاسخ میدهد که او مدتهاست در هجران جان داده است.
هوش مصنوعی: تو را به خدا، درماندگی و بیچارگی خود را به چه کسی بگوییم؟ پادشاه به ناله و فریاد گدا گوش نمیدهد؛ یعنی معشوقِ بزرگ و بینیاز به حال عاشقِ بینوا توجهی ندارد.
هوش مصنوعی: میگویند هر شب تاریکی سرانجام صبحی دارد، اما گویا شب تاریک و غمبار ما صبحی ندارد و رنج ما پایان نمییابد.
هوش مصنوعی: باد صبا زیر پای تو گل میریزد و من میترسم که حتی گلبرگ نرم هم به آن کف پای لطیف آسیب برساند. این بیان اغراقآمیزی از نازکی و لطافت معشوق است.
هوش مصنوعی: آزردن عاشق با شرط وفا سازگار نیست؛ پس بیش از این دلم را خون مکن و شرط وفا را زیر پا مگذار.
هوش مصنوعی: در برابر زیبایی تو، زیبایی دیگران جلوهای ندارد؛ همانگونه که ستارهٔ کمنور سها کنار خورشید هیچ پیدا نیست.
هوش مصنوعی: ای معشوق زیبا، پرسیدی که حال طبیب از ستم ما چه شد؟ مدتهاست که در دوری تو جان سپرده است. «طبیب» تخلص شاعر است و او از خودش سخن میگوید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گر راه بود بر سر کوی تو صبا را
در بندگیت عرضه کند قصه ما را
ما را بسرا پرده ی قربت که دهد راه
بر صدر سلاطین نتوان یافت گدا را
چون لاله عذاران چمن جلوه نمایند
[...]
ای عید رخت کعبه دل اهل صفا را
هر لحظه صفایی دگر از روی تو ما را
تو کعبه حسنی و سر زلف تو حرم روح قدس را
در موقف کون تو مفام اهل صفا را
لبیک زنان بر عرفات سر کویت
[...]
چون کعبهٔ وصل تو مقامست صفا را
در قبله خود آ، تا بپرستیم خدا را
چون غنچه کسی یافت هوای سر کویت
کاندر دل تنگش نبود راه هوا را
تو تازه بهاری و به سودای تو چون گل
[...]
رحمی بکن آخر به من خسته خدا را
از حد مبر آخر به دلم جور و جفا را
زین بیش نماندهست مرا طاقت هجران
آخر نظری کن به من از لطف، خدا را
یک شب ز سر لطف، تو بر وعده وفا کن
[...]
سیمین ذقنا سنگدلا لاله عذارا
خوش کن به نگاهی دل غم پرور ما را
این قالب فرسوده گر از کوی تو دور است
القلب علی بابک لیلا و نهارا
آزرده مبادا که شود آن تن نازک
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.