ای باد صبحدم چه خبر از نگار ما
چونست حال آن صنم گلعذار ما
باشد عنایتش به سوی خستگان هجر
یا دارد او فراغتی از روزگار ما
بربود دل ز دستم و در پای غم فکند
رحمی نکرد بر دل مسکین زار ما
از من بگو به یار ستمگر که بیش از این
در آب و آتشیم، مده انتظار ما
کاشانهٔ دلم ز جمال تو روشن است
شمع میان جمع تویی در دیار ما
ماییم سر نهاده به پای غمت مدام
شادان نشسته سروِ قدت در کنار ما
خوش بود با وصال تواَم روزگار دل
بربود روزگار تو را از کنار ما
مخمور بادهٔ لب لعلم چه کم شود
گر بشکنی ز نرگس مستت خمار ما
من خاک راه عشق تو گشتم ز جان و دل
بر خاطر تو گر ننشیند غبار ما
ما شیرگیر باده به یاد لبش شدیم
با چشم آهوانه بگشت او شکار ما
قلبیم راستی به غم عشق در جهان
مشکن ز روی لطف خدا را عیار ما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر با باد صبا سخن میگوید و از حال معشوقِ دور میپرسد و پیام شکایت و انتظار خود را برای او میفرستد. سپس مستقیم معشوق را خطاب میکند، روشنی دلش را از جمال او میداند و از جداییای که روزگار پیش آورده مینالد. در پایان، با تخلص «جهان» و بازی با معنای دوگانهٔ «قلب»، از یار میخواهد صداقت و پاکی دل او را نشکند.
هوش مصنوعی: ای باد سحرگاهی، از معشوق ما چه خبر داری؟ حال آن زیبارویِ گلچهرهٔ ما چگونه است؟
هوش مصنوعی: آیا او به ما که از دوریاش رنجوریم توجه و لطفی دارد، یا از حال و روزگار ما آسوده و بیخیال است؟
هوش مصنوعی: دلم را از دستم ربود و آن را زیر پای غم انداخت و به دل بیچاره و نالان ما رحم نکرد.
هوش مصنوعی: ای باد، از قول من به آن یار ستمگر بگو که ما در رنج و سوز سختی گرفتاریم؛ بیش از این ما را چشمبهراه نگذار.
هوش مصنوعی: خانهٔ دلم از زیبایی تو روشن است و تو در سرزمین ما مانند شمعی هستی که در میان جمع میدرخشد.
هوش مصنوعی: ما همیشه سر بر پای غم تو گذاشتهایم، و قامت سروگونهٔ تو شادمانه در کنار ما نشسته است؛ یعنی با همهٔ غم، یاد تو همواره همراه ماست.
هوش مصنوعی: روزگار دلم با وصال تو خوش بود، اما گردش روزگار تو را از کنار ما ربود.
هوش مصنوعی: من از شراب لب سرخ تو خمارم؛ اگر با چشمان مست خود خماری ما را برطرف کنی، از تو چه کم میشود؟
هوش مصنوعی: من با جان و دل خاک راه عشق تو شدم تا مبادا گرد و غباری از من بر خاطر تو بنشیند و از من رنجیده شوی.
هوش مصنوعی: ما با یاد لب او از باده چنان مست و دلیر شدیم که شیر را شکار میکردیم، اما او با چشمان آهوگونهاش ما را شکار کرد.
هوش مصنوعی: «جهان» (تخلص شاعر) میگوید: ما در غم عشق بهراستی دلی پاک و بیغش هستیم؛ تو را به خدا از سر لطف ارزش و عیار ما را نشکن. «قلب» در اینجا هم به معنای دل است و هم به معنای سکهٔ ناسره، و شاعر با این دوپهلویی بازی کرده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
جانا به جان رسید ز عشق تو کار ما
دردا که نیستت خبر از روزگار ما
در کار تو ز دست زمانه غمی شدم
ای چون زمانه بد، نظری کن به کار ما
بر آسمان رسد ز فراق تو هر شبی
[...]
آنها که بودهاند ز دل دوستدار ما
در نیک و بد موافق و اندهگسار ما
وان جمع دوستان و عزیزان که بود خوش
زایشان همیشه عیش دل روزگار ما
رفتند از این زمانهٔ بدعهد، زیر خاک
[...]
آمد بهار خرم آمد نگار ما
چون صد هزار تنگ شکر در کنار ما
آمد مهی که مجلس جان زو منورست
تا بشکند ز باده گلگون خمار ما
شاد آمدی بیا و ملوکانه آمدی
[...]
یارب به آب این مژه اشکبار ما
کان سرو ناز را، بنشان در کنار ما
از ما غبار اگر چه بر انگیخت، درد او
گردی به دامنش مرساد، از غبار ما
ای دل درین دیار، نشان و نام جوی
[...]
بشکست چشم مست تو جانا خمار ما
بربود زلف شَست تو از دل قرار ما
از آه بی دلان که برآرند صبحدم
آشفته گشت زلف تو چون روزگار ما
دایم خیال قدّ تو در دیدهٔ منست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.